Geborgenheid en bescherming voor bewoners
Yadeborg biedt alleenstaande minderjarige vreemdelingen opvang in onze Procesopvanglocaties (POA). Jonge alleenstaande statushouders vinden een veilig thuis in onze Kleine Wooneenheden (KWE's).
Ook vangen we meerderjarige (vermoedelijke) slachtoffers van mensenhandel en mensensmokkel op. Hen bieden we opvang, begeleiding en ondersteuning binnen de Categorale Opvang Slachtoffers Mensenhandel (COSM).
Veel van onze bewoners hebben traumatische gebeurtenissen meegemaakt. Daarom is het belangrijk dat ze bij ons een veilige basis vinden. Hier krijgen ze de tijd om tot rust te komen, en de ruimte om vooruit te kijken naar de toekomst en hun verdere ontwikkeling.
Yadeborg staat voor diversiteit en werkt kleinschalig. Onze verschillende locaties worden vanuit die visie vormgegeven. Kleinschaligheid is voor Yadeborg een belangrijk uitgangspunt om een goed pedagogisch leefklimaat te creëren en maatwerk te kunnen bieden in de individuele begeleiding.
Yadeborg is een zelfstandige, toekomstgerichte organisatie die voortdurend naar oplossingen en innovatie zoekt, zowel in als buiten ons eigen werk. Gemeenten en anderen die op dit dossier willen samenwerken en op zoek zijn naar passende oplossingen voor de slachtoffers, kunnen ons benaderen. We gaan graag met hen om tafel om te zien wat we samen kunnen bereiken.
Haar sporen in de jeugdzorg heeft ze al lang en breed verdient. 9 jaar zorg voor gehandicapte jongeren bij Noorderbrug en 21 dienstjaren bij jeugdgevangenis ’t Poortje brachten Jeanette Suttle in 2024 bij Yadeborg. Een goede keuze, zo vindt ze.
‘Bij ’t Poortje had je vaak escalatie, dat is hier niet zo. Ik ben geen jong meisje meer en had geen zin meer om met fysieke technieken mensen onder controle te krijgen. In de drie jaar dat ik hier werk heb ik dat nog maar één keer nodig gehad. Ik zit hier op mijn plek. Het loopt lekker en ik hoop hier tot 2030 te kunnen werken, wanneer ik met pensioen ga.’
‘Ik ben geen computer mens, maar een groepswerker’, vertelt Jeanette. ‘Ik vervul de taken op kantoor met de verslaglegging en meer zoals het moet, maar het liefst zoek ik de jongens op.’
Ze weet dat de jongens in hun tijd bij Yadeborg een heleboel moeten leren. ‘Als ze op kamers gaan moeten ze ook zelfstandig kunnen wonen. Dan moeten ze zelf hun kleren kunnen wassen, koken, schoonmaken, zelfstandig naar afspraken gaan. In hun tijd hier kan ik ze daarbij begeleiden. Ik moet ze alles uitleggen waarom het zo is. Dat is de zorg die ik lever.
Net als de collega’s controleer ik hun kamers en spoor de jongens aan om deze netjes te houden voordat het vies wordt.
Om de rest van de locatie schoon te houden heeft iedere jongere eigen, wisselende taken volgens een rooster. Dat kan zijn papier rapen in de tuin, of de gang, de wc, woonkamer of keuken schoonmaken. Wanneer het een keer niet vanzelf gaat zeg ik “kom op we gaan het samen doen”. Maar dan pakken ze het al uit mijn handen. Ze zijn behulpzaam en willen je graag helpen.
Ik stimuleer en beloon hen soms ook met muntjes. Hebben ze er 20 dan kunnen ze verzorgingsspullen krijgen of een klein bedrag voor boodschappen. Hoe dan ook, om negen uur is ook alles schoon. Het wordt gecontroleerd en om die tijd gaat de keuken op slot.’
Jeanette heeft als pedagogisch medewerker twee mentorkinderen waar ze - nog meer dan op de anderen – het oog op heeft. ‘Je moet eerst een band opbouwen met de jongens. Hoe je dat doet is voor iedere jongen verschillend. De een heeft behoefte aan contact, de ander houdt liever afstand.
Ik zit kort op hen en stimuleer hen in alles, bijvoorbeeld dat ze op school taalniveau 1 of 2 halen. Dan hoeven ze later de inburgering niet meer te doen. En wanneer ze op school hun best doen is MBO mogelijk.
Een van mijn mentorkinderen is ook vrijwilliger. Hij helpt oudere mensen in het dorp, speelt er spelletjes en drinkt koffie met hen. Hij leert er zo ook de taal.’
Zorgeloos is het bestaan van de jongeren niet. Jeanette ziet het dagelijks bij de jongeren die ze begeleidt. ‘Neem mijn twee mentorkinderen. Ze hebben een sterke band met hun familie. Ze willen voor hun familie zorgen en geld op kunnen sturen. Dat het moeilijk is contact met hen te houden geeft heel wat stress.
We observeren goed of te zien of er mogelijk wat speelt. Wat we opmerken beschrijven we in een overdracht, want iedereen hier en ook de voogd moet het van zijn mentorkind weten.
Ook als onze jongeren op verlof gaan willen we weten waar ze naar toe gaan. We vragen de jongens ons even te bellen wanneer ze zijn aangekomen, en dat doen ze dan ook.’
‘Gelukkig zijn er niet alleen zorgen. Er valt met de jongens ook veel te lachen. Bijvoorbeeld wanneer ze spelletjes als domino of vier op een rij spelen. Ze hebben graag dat je dan met hen mee doet en dat vragen ze dan ook.’
1 jaar werkt ze nu op de procesopvanglocatie in Vries, en ze voelt zich er als een vis in het water. ‘Mijn man had al eerder gezegd dat een baan bij het COA bij mij zou passen’, vertelt Evelien van der Ark. ‘Want ik maak geen onderscheid tussen mensen. Niet om hun huidskleur, niet om hun seksualiteit. Iedereen zie ik als gelijke.
Ik vond het echter een grote stap om na dertien jaar afscheid te nemen van mijn vorige werk. Sinds we kinderen kregen werkte ik daar niet meer op een groep, maar op de planning. Kantoorwerk is niet mijn ding. Liever werk ik met mensen en dan nog het liefst met kinderen. Dat is mijn passie. Dus toen ik deze vacature zag moest ik wel reageren. Direct toen ik hier binnenstapte voelde ik me welkom en op mijn plek.’
‘Het is mooi als je wat van jezelf in het werk kunt leggen. Iedereen begeleidt ook wat op zijn eigen manier.
Wat ik belangrijk vind en me makkelijk afgaat is om de verschillende jongens snel bij hun naam te kennen en aan te spreken. Jouw naam is jouw identiteit. Stel je voor dat je vlucht en niemand kent jouw naam. Wanneer je met je naam wordt aangesproken, word je ook gezien. Jongens spreken me wel aan met “mevrouw”, maar liever heb ik dat ze me Evelien noemen.’
‘Het is fascinerend hoe snel ze zich de taal eigen maken. Wanneer ze binnenkomen spreken ze geen Nederlands, en binnen een paar maanden kun je samen een goed gesprek voeren. Maar ook wanneer je nog niet met elkaar kunt praten, dan kan een glimlach al een uitnodiging zijn om mee te doen aan een activiteit.’
‘Ik heb een hele leuke baan’, zegt ze stralend. ‘Ik ben hier nuttig en kan iets voor de jongeren betekenen. De jongens zijn hier ook bijna altijd dankbaar.
Ik moest wel leren het werk minder mee naar huis te nemen en meer los te laten. Dat gaat steeds beter, maar blijft soms nog lastig.
Een keer was een jongen heel erg ziek. Ik had al langer het gevoel dat het niet goed met hem ging. Toen ik hem op zijn kamer vond met een plas bloed op de vloer dat hij had opgehoest, was ik wel wat in paniek. Dat was heftig. Allereerst voor hem, want hij dacht dat hij doodging. Hij is naar het ziekenhuis gebracht. Het kwam gelukkig weer goed, maar lang vroeg ik me af of we te lang hadden afgewacht.
Ik voelde me er weken heel vervelend over en droomde ervan. Je draagt uiteindelijk wel de verantwoordelijkheid voor kinderen van een ander.’
Evelien houdt van sport. In haar vrije tijd speelt ze tennis en loopt graag een kilometer of tien hard. Die liefde voor sport zet ze ook in op het werk. ‘Met sport kun je jongens met een verschillende afkomst samenbrengen. De jongens vinden het leuk dat ik meedoe en met elkaar een wedstrijd lopen brengt saamhorigheid.
Met mijn collega Marco zoek ik iedere maand een hardloop-evenement waaraan we met de jongens mee kunnen doen. Zo deden we mee met de 4 mijl van Groningen en die van Assen. Dat staat nu weer op de planning.
4 mijl of 6,4 kilometer is een mooie afstand. 10 kilometer schrikt hen af. Dan zeggen ze “dat is te veel mevrouw”. Maar wat zijn ze trots op de medaille die ze na afloop krijgen.
Een keer waren we al op weg naar ons busje toen Ali tegen me zei “mevrouw, mevrouw, ze roepen mijn naam om”. Hij bleek de snelste onder de 18 jaar. Dus wij snel naar de prijsuitreiking en even later stond hij daar op het podium met een grote beker en een nog grotere glimlach. ‘
